Κείμενο από φίλους, συντρόφους και συνεργάτες του Αχιλλέα

Αποχαιρετούμε τον Αχιλλέα Παναγούλη το Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου στις 12:00 το μεσημέρι στο κοιμητήριο Ζωγράφου, ακολουθεί κείμενο από φίλους, συναγωνιστές και συντρόφους του Αχιλλέα.

Καλό ταξίδι σύντροφε

44607df985458ea0a6092b6ca2cd08f8_L

Ο Αχιλλέας Παναγούλης ήταν δημοσιογράφος του κινήματος.

Ο Αχιλλέας είχε αφιερώσει τη ζωή του στους κοινωνικούς αγώνες κι είχε επιλέξει ως όπλο την τέχνη της φωτογραφίας και του βίντεο. Ήταν μέρος των μαχόμενων και συνειδητοποιημένων πολιτών. Συμμετείχε ενεργά στο Κίνημα της Κάτω Πλατείας Συντάγματος, ως μέλος των Ομάδων Επικοινωνίας & Υποδοχής, και ακούραστα έδωσε μάχες μέχρι τις τελευταίες μέρες της Πλατείας. Βρισκόταν στο πλευρό των εργαζομένων που αντιστέκονται και υπερασπίστηκε τους απεργούς της Χαλυβουργίας όπως και τους απολυμένους της ΕΡΤ.

Το ανήσυχό του πνεύμα τραμπαλιζόταν ανάμεσα στην πικρή απαισιοδοξία του μηδενισμού και την επαναστατική αριστερά, με το όραμα της μεγάλης μαζικής Επανάστασης, αλλά και τις συγκεντρωτικές δομές της. Κατήγγειλε τόσο την ωμή κρατική καταστολή στις διαδηλώσεις όσο και τις άτυπες ιεραρχίες μέσα στο ανταγωνιστικό κίνημα. Η απαισιοδοξία του ροκανίστηκε μόνο για λίγο διάστημα, επί Συντάγματος, για λόγους που σχετίζονταν και με την προσωπική ζωή του. Ήταν από τις λίγες φορές που αντικρίσαμε ένα χαρούμενο Αχιλλέα, γεμάτο ελπίδες για την μετεξέλιξη της κοινωνίας.

Υπερκινητικός, αεικίνητος και μαχητικός, ζούσε για την απεικόνιση των μαχών στο δρόμο. Τολμηρός, πάντα στην πρώτη γραμμή, αψηφώντας τα δακρυγόνα, δαμάζοντας συνεχώς τον φόβο. Στρίμωχνε το ωράριό του για να βρίσκεται παντού, άλλοτε μπροστά στη ΜΑΡΦΙΝ από τους πρώτους να σβήσουν τη φωτιά, άλλοτε να στηρίζει το εγχείρημα της Βίλλας Ζωγράφου ή του Ραδιο98fm. Όπου και να τον συναντούσες τον έβλεπες με την αγωνία και την έγνοια να πάνε ένα βήμα πιο μπροστά τα πράγματα…

Λέγεται ότι κατάκοπος από την εργασία του και το συνεχή αγώνα που έδινε στην ΕΡΤ τους τελευταίους μήνες δεν πρόσεξε το διερχόμενο ΙΧ. Απεβίωσε ακαριαία την Τετάρτη 04/09 στις 03.00 τα ξημερώματα μπροστά από το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ. Ο διασώστης της ομάδας Πρώτον Βοηθειών Λαϊκών Δράσεων που έφτασε αμέσως, διαπίστωσε πως δεν είχε σφυγμό…

Ο Αχιλλέας άφησε την τελευταία του πνοή στο δρόμο, που τόσο καλά γνώριζε, έξω από τον διεκδικούμενο από την εξουσία εργασιακό χώρο. Ο φίλος και σύντροφός μας πέθανε στο φυσικό του περιβάλλον.

Γεννήθηκε την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 1974, σπούδασε στη Θεσσαλονίκη, για να έρθει τελικά στην Αθήνα. Τα τελευταία 10 χρόνια βιοποριζόταν στο Έθνος ως συντάκτης ύλης της βραδινής βάρδιας. Λάτρευε το αντικείμενο της εργασίας του. Συχνά ασφυκτιούσε από το εργοδοτικό πνίξιμο, εκφράζοντας την ανάγκη του για πλήρη αφοσίωση στη δημιουργικότητα.

Ο Αχιλλέας ζούσε με αυτό το όραμα. Μάζευε τα λεφτά από τους μισθούς του, ζώντας λιτά σαν ιερομόναχος, με την ελπίδα να αποδεσμευτεί από τα εργοδοτικά δεσμά και να δημιουργήσει για λογαριασμό του, να ταξιδέψει κάνοντας πολιτικά και ιστορικά ντοκιμαντέρ. Πέρυσι κατάφερε να πραγματοποιήσει ένα από τα όνειρα του. Να κινηματογραφήσει την αναπαράσταση της μάχης του Έβρου στην Ισπανία.

Ο Αχιλλέας είχε αναρτήσει σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης το Πρώτο Μανιφέστο της Πλατείας του Ρόσιο (Λισαβόνα 22 Μαϊου 2011), κείμενο που τον έκφραζε πολιτικά:

«Πραγματική δημοκρατία ποτέ δεν θα υπάρξει, όσο ο κόσμος μας κυβερνάται από οικονομική δικτατορία. Τα λύτρα υπογεγραμμένα πίσω από την πλάτη μας, με το ΔΝΤ και την ΕΕ, έχουν απαγάγει τη δημοκρατία και τις ζωές μας. Οι χώρες στις οποίες εμπλέκεται το ΔΝΤ παρατηρούν μια βάναυση πτώση του προσδόκιμου επιβίωσης. Το ΔΝΤ σκοτώνει! Μπορούμε μόνο να το απορρίψουμε. Αρνούμαστε να κοπούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά επιδόματα, όταν παράλληλα οι ένοχοι αυτής της κρίσης γλυτώνουν και επανακεφαλαιοποιούνται. Γιατί πρέπει να διαλέξουμε μεταξύ ανεργίας και αβέβαιης εργασίας; Γιατί θέλουν να μας πάρουν τα κοινωνικά επιδόματα, κλέβοντας μας, μέσω ιδιωτικοποιήσεων, αυτά για τα οποία πληρώναμε όλη μας τη ζωή; Η απάντηση μας είναι όχι. Υπερασπιζόμαστε την απόσυρση του σχεδίου της τρόικας. Ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών άλλων χωρών, όπως της Ισλανδίας, δεν θα δεχτούμε να θάψουμε το παρόν και το παρελθόν μας για ένα χρέος που δεν είναι δικό μας. Αρνούμαστε να δεχτούμε την κλοπή του μέλλοντος μας. Σκοπεύουμε να πάρουμε τον έλεγχο των ζωών μας και να παρέμβουμε αποτελεσματικά σε κάθε διαδικασία πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Το κάνουμε, σήμερα, στις μαζικές συνελεύσεις όλοι μαζί. Κάνουμε έκκληση σε όλο τον κόσμο να ενωθεί, στους δρόμους, στις πλατείες, σε κάθε γωνιά, κάτω από τους ίσκιους των αγαλμάτων έτσι ώστε, ενωμένοι, να αλλάξουμε μια και καλή τους κανόνες αυτού του διεστραμμένου παιχνιδιού. Αυτή είναι μόνο η αρχή. Οι δρόμοι είναι δικοί μας.»

Φίλες/οι,σύντροφοι/ισσες και συνεργάτες του Αχιλλέα Παναγούλη

 

Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης – 98fm για τα γεγονότα της Πάτρας

ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

 

  Ξημερώματα 5ης Αυγούστου, Πάτρα, οι πραιτωριανοί του καθεστώτος  πραγματοποιούν κατασταλτική επιχείρηση εναντίον του Μαραγκοπούλειου, της Κατάληψης Παραρτήματος και του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού ΤΕΙ, με συνέπεια την σύλληψη 5 συντρόφων-αγωνιστών και το «σφράγισμα» των συγκεκριμένων χώρων.

 

Η επιλογή του χώρου και του χρόνου καθόλου τυχαία: Εδώ και καιρό στην Πάτρα διεξάγεται κυριολεκτικά μια μάχη ανάμεσα τους συντρόφους/ισσες και όσους αντιστεκόμενους από την μια και τις δυνάμεις της κυριαρχίας και της υποταγής στα κελεύσματά της από την άλλη. Δεν είναι μόνο η αποτελεσματική απάντηση που δίνεται στα «ανοίγματα» της Χρυσής Αυγής στην τοπική κοινωνία εμποδίζοντας έτσι τις προσπάθειες του καθεστώτος να επιβάλλει τον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και τον κοινωνικό κανιβαλισμό ως κυρίαρχες συνθήκες για τους εξαθλιωμένους. Ούτε φυσικά μόνο οι ρωγμές που προκαλούσαν η επίμονη στάση και οι συνεχείς κοινωνικές δράσεις των συγκεκριμένων χώρων απέναντι στην εικόνα της Τάξης και της Ασφάλειας που επιδιώκει να δώσει ο μιντιακός συρφετός προς τέρψη των φιλήσυχων πολιτών και των υποψήφιων επενδυτών. Είναι το ζωντανό παράδειγμα αντίστασης και δημιουργίας που αποτελούν οι συγκεκριμένοι χώροι, οι οποίοι συνιστούν ταυτόχρονα σκοπό και μέσο της προσπάθειας για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση από κάθε έκφανση της κυριαρχίας. Αυτό είναι που αποτελεί την πραγματική απειλή για τα σχέδια του καθεστώτος, άρα στόχο για τις επιχειρήσεις των κάθε λογής πραιτωριανών του.

 

Το πλήθος των δραστηριοτήτων που φιλοξενούσαν οι συγκεκριμένοι χώροι, η ελεύθερη πρόσβαση, η αυτοοργάνωση, η  αντιεμπορευματική, μη ιεραρχική, συλλογική διάσταση της λειτουργίας τους και κυρίως οι ίδιοι οι τόποι ως χώροι ζύμωσης, ελεύθερης έκφρασης, δημιουργίας και πολιτικού στοχασμού είναι αυτά που θέλησε να καταστείλει το καθεστώς. Διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι τέτοιες συνθήκες είναι ικανές να αποτελέσουν αφετηρία για δράσεις στο ευρύτερο κοινωνικό τοπίο της περιοχής, ενάντια στην λογική της υποδούλωσης και του συμβιβασμού προς τα κελεύσματα της κυριαρχίας.

 

Η επιλογή του τσακίσματος μισθών, συντάξεων και δικαιωμάτων, η ανεργία, οι κατασχέσεις, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, η περιβαλλοντική καταστροφή, η εμπορευματοποίηση των πάντων και η διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας είναι συνειδητή πολιτική εκ μέρους ενός καθεστώτος που στην προσπάθεια του για επιβίωση σκορπά τον ατομικό και συλλογικό όλεθρο. Για αυτό και πριν από κάθε νέα ένταση της επίθεσης ενάντια στην κοινωνία προετοιμάζει το έδαφος χτυπώντας προληπτικά και παραδειγματικά εκείνους που αντιστέκονται. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η καταστολή εκ μέρους του καθεστώτος σχετίζεται άμεσα με την οξύτητα των πολιτικών επιλογών του. Η επιστράτευση και η συκοφαντία για παράδειγμα κατά των εκπαιδευτικών συνοδεύονται από τις χιλιάδες απολύσεις και το κλείσιμο σχολείων (πού πήγε άραγε η περίφημη ψυχολογία των «δοκιμαζόμενων μαθητών»). Το κλείσιμο της ΕΡΤ, οι απολύσεις των εργαζομένων και η βίαιη ρήξη του σήματος συνοδεύονται από το χάρισμα όλου του πακέτου χρήσης των ραδιοτηλεοπτικών ψηφιακών συχνοτήτων στην Digea  των καναλαρχών. Η ραγδαία πτώση στα εισοδήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων αυτής της χώρας ως αποτέλεσμα των περικοπών και η αδυναμία πληρωμής φόρων και δανείων, συνοδεύονται από απελευθέρωση των κατασχέσεων, τη λήψη αναγκαστικών μέτρων είσπραξης και την φυλάκιση των «ενόχων», την ίδια ώρα που τα μέλη της ελίτ φωτογραφίζονται προκλητικά πάνω στα αιματοβαμμένα σκάφη τους και κάνοντας μπάνιο στις πολυτελείς βίλες με τις πισίνες που έχουν χτιστεί πάνω στα καμμένα δάση ή τις καταπατημένες ακρογιαλιές.

 

Η ορατή επιδείνωση της κατάστασης στη χώρα και το ενδεχόμενο αδιέξοδο-στόχος των εφαρμοζόμενων πολιτικών προφανώς θα έχει πάλι τα συνήθη θύματα τα οποία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξυπνήσουν: ο στόχος είναι η απογοήτευση, η απομόνωση, η παραίτηση, ο ατομισμός, «οι εθνικές λύσεις» και η επακόλουθη υποταγή.  Η συνταγή δοκιμασμένη: μιντιακή παραπληροφόρηση και συκοφαντία σε συνδυασμό με τη χρήση ωμής βίας και τρομοκρατίας. Οποιοσδήποτε αντιστέκεται απονομιμοποιείται, όποιος φωνάζει φιμώνεται, όποιος δρα καταστέλλεται, όποιος στοχάζεται απομονώνεται-γελοιοποιείται.

 

Οι καταλήψεις, οι αυτοοργανωμένοι χώροι και τα εγχειρήματα αποτελούν προπύργια του αγώνα για ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ελευθερία, ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Απέναντι στην κοινωνική εξαθλίωση προτάσσουν τον δρόμο της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και της αυτοοργάνωσης, δίχως εξουσιαστικούς μηχανισμούς και λοιπές ιεραρχήσεις. Τολμώντας αυτό που κάποιοι λοιδορούν ως ουτοπία, χαράζουν νέους δρόμους αντίστασης και αγώνα, βαδίζοντας πάνω στα συντρίμμια της αντιπροσώπευσης, της καθοδήγησης και των πάσης φύσεως αυθεντιών. Για μας δεν τίθεται καν το δίλημμα, έχουμε πάρει ήδη θέση απέναντι στο καθεστώς και τα τσιράκια του και δίπλα στους κοινωνικούς αγωνιστές.

 

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΟΛΕΘΡΟ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΤΗ ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

 

ΡΑΔΙΟΖΩΝΕΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ 98FM

 

Ανακοίνωση του Ράδιο Κατάληψη 93.7 fm για τις εκκενώσεις στην Πάτρα

squat-the-world

Ούτε φοβόμαστε, ούτε κλαίμε. Τίποτα δεν τελείωσε.

 

Την Δευτέρα 5 Αυγούστου στις 6.30 το πρωί το κράτος επέλεξε να επιτεθεί σε τρεις κατηλειμένους χώρους στην Πάτρα. Την κατάληψη Παραρτήματος, την κατάληψη Μαραγκοπούλειο και το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι των Τ.Ε.Ι (κατάληψη Ν.Γύζη). Αρχικά διμοιρίες με τη συνδρομή της πυροσβεστικής εισβάλουν στη κατάληψη του Μαραγκοπουλείου (στην οποία στεγάζεται το «συλλογικό εγχείρημα λόγου και δράσης Πέρασμα» και ταυτόχρονα λειτουργεί και σαν κατάληψη στέγης) και συλλαμβάνουν πέντε συντρόφους που βρίσκονται στο χώρο τη στιγμή εκείνη. Λίγη ώρα αργότερα μηχανανές δίας και μια διμοιρία εγκλωβίζουν και προσαγάγουν έντεκα συντρόφους που κατευθύνονταν στην κατάληψη. Σχεδόν ταυτόχρονα διαφόρων ειδών αστυνομικές δυνάμεις εισβάλουν και στις άλλες δύο καταλήψεις. Και στους τρεις χώρους οι μπάτσοι σε πλήρη συνεργασία με δημοτικούς υπαλλήλους αρχίζουν αρχικά να καταστρέφουν και να κατάσχουν πράγματα και στη συνέχεια να χτίζουν τα παράθυρα και να σφραγίζουν τις πόρτες των κτιρίων.

Αυτή η μέρα για μας δεν αποτέλεσε έκπληξη. Η Πάτρα είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της ελλάδας σε πληθυσμό, και αφού έχει ενεργό αντιεξουσιαστικό κίνημα,  ήταν αναμενόμενο να μπει στο στόχαστρο. Έτσι κι αλλιώς οι καταλήψεις στην Πάτρα ήταν στο στόχαστρο της καταστολής είτε με άθλια δημοσιεύματα στα MME, είτε με εξαγγελίες του δήμου, είτε με «επερωτήσεις» βουλευτών. Και όλα αυτά εντάθηκαν μετά τις εισβολές στις καταλήψεις της Αθήνας, αφού κάθε νέα εισβολή δημιουργούσε νέα σενάρια σε κάθε λογής λασπολόγους. Βέβαια, ουδέποτε νιώσαμε ασφαλείς στην «αγκαλιά» της αστικής δημοκρατίας, πολύ απλά γιατί αυτή στηρίζεται σε εξουσιαστικές δομές που εμείς ούτως ή άλλως εχθρευόμαστε.

 

Απ’ την πλευρά της η κεντροαριστερή δημοτική αρχή το μόνο που κάνει είναι να επιβεβαιώνει τον ρόλο της σαν παρακλάδι του εξουσιαστικού μηχανισμού κάνοντας ασκήσεις νομιμότητας και νομιμοφροσύνης, προσπαθώντας να μείνει ζωντανή σ’ αυτό το παιχνίδι εξουσίας εις βάρος των ζωών μας. Γιατί οι καταλήψεις είτε είναι το Παράρτημα, είτε το Μαραγκοπούλειο, είτε το στέκι στο ΤΕΙ,  δεν είναι ούτε αποθήκες, ούτε το χόμπι μας, ούτε η καβάντζα μας. Είναι κομμάτι της ζωής μας. Είναι ο τρόπος που επιλέγουμε να οργανώσουμε την καθημερινότητα μας. Η συμμετοχή μας στις καταλήψεις είναι μία θέση μάχης που επιλέγουμε να πάρουμε στον κοινωνικό ταξικό πόλεμο που μαίνεται.

 

Οι εξαγγελίες περί «αξιοποίησης» που γνωρίζουμε έτσι κι αλλιώς ότι δεν είναι τίποτα παρά παραμύθια, μας αφήνουν παγερά αδιάφορους. Γιατί εμείς έχουμε επιλέξει να θεωρούμε κάτι αξιοποιήσιμο όταν ορίζουμε εμείς οι ίδιοι τον τρόπο  και τον χρόνο που θα το χρησιμοποιήσουμε, είτε για στέγη, είτε για συναυλίες, είτε για συνελεύσεις, είτε για «ορμητήριο», είτε για καφενείο, είτε για ραδιοφωνικό σταθμό. Αυτά και άλλα τόσα και άλλα τόσα είναι οι αυτοοργανωμένοι χώροι.

 

Όσο για τους μπάτσους που θριαμβολογούν ότι «σήμερα τελείωσαν τα στέκια και οι καταλήψεις στην Πάτρα» να σημειώσουμε κάτι το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν με το αδρανοποιημένο, δουλοπρεπές  μυαλό τους να αντιληφθούν. Δεν μπορείτε να νικήσετε αυτό που δεν μπορείτε να καταλάβετε.

 

Ούτε φοβόμαστε, ούτε κλαίμε. Τίποτα δεν τελείωσε.

Καμία δίωξη στους πέντε συντρόφους της Κατάληψης Μαραγκοπούλειο

Δέκα-εκατό-χιλιάδες καταλήψεις

Ενάντια σ’ έναν κόσμο οργανωμένης σήψης

Ράδιο Κατάληψη 93,7 fm  

radiokatalipsi.espiv.net

Η απελευθερωμένη συχνότητα της πόλης

Υ.Γ. Τα ψέματα και η λάσπη για τους χώρους μας δεν έχουν όρια. Τα ρημαγμένα δωμάτια και τα σπασμένα έπιπλα που άφησαν οι μπάτσοι και τα τσουτσέκια του δήμου πίσω τους και τολμάνε να τα δημοσιεύουν δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μηντιακό παιχνίδι εντυπώσεων. Οι σημαίες και  οι μάσκες μας είναι τα ελάχιστα μέσα αυτοπροστασίας απέναντι στην όλο και πιο ολοκληρωτική και βίαιη καταστολή που δεχόμαστε. Τέλος τα μηχανήματα του ράδιο κατάληψη 93,7fm είναι στην κατοχή μας και ΔΕΝ κατασχέθηκαν όπως ανακοίνωσαν οι μπάτσοι. Από σήμερα το μεσημέρι θα αρχίσουν εκπομπές μέσω internet.Θα ακολουθήσει σχετική ανακοίνωση

radiokatalipsi.espiv.net

#Tamarod: Η Αίγυπτος ως έκφραση του ορίου του παγκόσμιου “δημοκρατικού” κινήματος

Αναδημοσίευση από το μπλόγκ communisation

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Η μεταβατική περίοδος της κρίσης, η εποχή των ταραχών, έχει πλέον εισέλθει στο δεύτερο στάδιο-κύμα της εδώ και ένα μήνα. Οι εξελίξεις είναι ταχύτατες και το κεφάλαιο προετοιμάζεται να απαντήσει με ολοένα και σκληρότερη καταστολή του προλεταριάτου (των μεσαίων στρωμάτων συμπεριλαμβανομένων) που ξεσπάει με διάφορους τρόπους, ανάλογα με τη δομή και την ιεραρχία των αντιθέσεων σε κάθε κοινωνικό σχηματισμό. Οι διαφορές αυτές αποτελούν την έκφραση μιας ενότητας, της δομικής κρίσης του νεοφιλελευθερισμού, μιας κρίσης παρατεταμένης, δηλαδή πολύ δύσκολα αντιμετωπίσιμης, μιας κρίσης που η αναδιάρθρωση που απαιτεί το περιεχόμενο της θέτει σε κίνδυνο την κοινωνική ειρήνη συνολικά.

Στην Αίγυπτο η Ταχρίρ αλλά και οι άλλες πλατείες και δρόμοι ξαναγέμισαν κόσμο, τόσο κόσμο που η κανονιστική γλώσσα του θεάματος ονόμασε τη χθεσινή μέρα “τη μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία”, παίρνοντας εκ νέου τη σκυτάλη του “κέντρου του κόσμου” από την Ταξίμ, την ίδια ώρα που για την αμερικάνικη ήπειρο το κέντρο του κόσμου εχθές βρισκόταν έξω από το στάδιο Μαρακανά, με τους διαδηλωτές να υπονομεύουν την παραγωγική διάσταση του θεάματος στον πυρήνα της και το κράτος να απαντάει ανάλογα.

BOGShlUCUAAaz1x

Η απάντηση του κεφαλαίου ως τάξης ανεξάρτητα από τη διάρθρωση που εμφανίζεται στον πολιτικό συσχετισμό θα είναι πλέον full scale καταστολή, δηλαδή η κήρυξη του πολέμου ενάντια στο προλεταριάτο (για την οποία είχαμε μιλήσει πρώτη φορά στις αρχές του 2011, εδώ) παίρνει μια αληθινά στρατιωτική διάσταση. Είτε η πολιτική προσωποποιείται στον Ερντογάν-Μόρσι, είτε στην αριστερά του νεοφιλελευθερισμού, Κίρχνερ-Λούλα-Ρούσεφ και σία, η απάντηση είναι η ίδια την κρίσιμη στιγμή. Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικοί χρωματισμοί, την περίοδο της ειρήνης, χρωματισμοί που δεν πρέπει να υποτιμούνται γιατί αυτοί καθορίζουν το ειδικό περιεχόμενο της σύγκρουσης σε κάθε κράτος, αλλά την ώρα που “πετάγεται το καπάκι της χύτρας” το κράτος πλέον φοράει τα χακί, και ρίχνει πλαστικές και κανονικές σφαίρες στο ψαχνό.

Το κράτος, που είναι στο επίκεντρο αυτής της διένεξης προς το παρόν, αποτελεί τη δύναμη αλλά και την αχίλλειο πτέρνα της τρέχουσας φάσης του νεοφιλελευθερισμού. Το (μη-)αίτημα για δημοκρατία είναι ο λόγος ενός αγώνα που υπερασπίζεται το ταξικό ανήκειν και συγκροτείται ως τέτοιος ακριβώς επειδή είναι η αναδιάρθρωση του κράτους που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μια φάση έκρηξης της εσωτερικής της αντίφασης, από τη μία πλευρά είναι απαραίτητο να επιταχυνθεί από την άλλη είναι εξίσου απαραίτητο να επιβραδυνθεί για να διατηρηθεί η κοινωνική ειρήνη. Το κράτος μετατρέπεται σε κράτος έκτακτης ανάγκης καθώς πρέπει να καθορίσει το πλεονάζον εργατικό δυναμικό με δομικούς-πολιτικούς όρους, αλλά αυτός ο καθορισμός, φαίνεται ολοένα και περισσότερο καθαρά πλέον ότι δεν μπορεί να γίνει αναίμακτα.Οι αποκλειόμενοι-υπεράριθμοι βρίσκονται μπροστά στα οδοφράγματα, έστω κι αν δεν μοιάζουν και πολύ μεταξύ τους, έστω κι αν οι πρακτικές τους συγκροτούν την άνιση δυναμική της εποχής των ταραχών, έστω κι αν ανά πάσα στιγμή μπορεί να συγκρουστούν μεταξύ τους, η ουσία είναι ότι η αναδιάρθρωση επιβάλλει τη συνάντηση τους στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Τις τελευταίες μέρες στην Αίγυπτο κυριαρχεί και πάλι η πολιτική και ταυτόχρονα φαίνεται να φτάνει στο όριο της. 16 νεκροί, πάνω από 900 τραυματίες αλλά οι δολοφόνοι πλέον ανήκουν σε ένα στρατόπεδο που δεν ταυτίζεται με τον σκληρό κατασταλτικό μηχανισμό. Είναι κυρίως από την πλευρά των αδελφών μουσουλμάνων (8 από τους 9 νεκρούς του Καίρου σκοτώθηκαν από σφαίρες που προέρχονταν από τα γραφεία τους που δέχονταν επιθέσεις με μολότωφ και πέτρες). Σ’αυτή τη μορφή του πολέμου βρίσκει την ευκαιρία το βαθύτερο ακόμη κράτος του στρατού να δηλώσει ότι θα επέμβει και θα επαναφέρει την τάξη που μυρίζει μεν ανθρώπινο κρέας αλλά είναι απολύτως απαραίτητη για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου για να συνεχίζει να παράγεται η υπεραξία, όχι μόνο στο Κάιρο αλλά και σε όλες τις πόλεις και την ύπαιθρο της Αιγύπτου. Γιατί το πρόβλημα βέβαια δεν είναι ο Μόρσι, ο κάθε Μόρσι μπορεί ανά πάσα στιγμή να θυσιαστεί για να συνεχίσει “να δουλεύει το μαγαζί”. Όσο αυτόνομο και να είναι το πολιτικό προσωπικό η αυτονομία αυτή είναι πάντα σχετική, το κράτος αποτελεί τη συλλογική έκφραση μιας τάξης που εκμεταλλεύεται την άλλη. Η συλλογική αυτή έκφραση δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα μιας ήπιας διαδικασίας, καθώς στον πυρήνα της βρίσκεται ο λυσσαλέος ανταγωνισμός, ο οποίος στην επιφάνεια φαίνεται πολιτικός, από λίγο πιο μέσα μπορεί να φαίνεται περισσότερο οικονομικός. Αυτός ο ανταγωνισμός όμως είναι ο τρόπος οργάνωσης της συνεργασίας τους, της συνεργασίας στην οποία ο βουτηγμένος στο αίμα νικητής θα εγκαθιδρύσει μια σταθερότητα που θα βολεύει και τους “ηττημένους”, καθώς και οι δύο κοιτούν με τρόμο προς την πλευρά του πραγματικού τους αντιπάλου: του προλεταριάτου, δηλαδή του τμήματος εκείνου της εργατικής τάξης που η δραστηριότητα του μέσα στην ταξική πάλη αμφισβητεί την ίδια τη σχέση του κεφαλαίου.

Όπως όμως γράφεται και στο editorial  του περιοδικού blaumachen: “Η ταξική πάλη πέρα από το να φανερώνει την πραγματικότητα στα μυαλά των προλετάριων με τον ειδικό φετιχοποιημένο τρόπο που τους κάνει να στρέφονται πάντα ενάντια στον εχθρό αλλά αυτός να μην είναι ποτέ η ίδια η σχέση κεφάλαιο, ταυτόχρονα έχει την κακή για το κεφάλαιο και το κράτος ιδιότητα να συγκροτεί ιστορικά τον ένα «στρατό» απέναντι στον άλλο, και ανεξάρτητα από το τι ακριβώς υπάρχει μέσα στα κεφάλια, να ξεκινάει, τελικά, ο πόλεμος. Και μέσα στον πόλεμο αλλάζουν πολλά, όλες οι συγκρούσεις βγαίνουν στην επιφάνεια, όλες οι εσωτερικές αντιφάσεις των πρακτικών και των ιδεολογιών τους ξεσπούν, όλες οι δυναμικές έρχονται σε ρήξη με την πορεία που ακολουθούσαν πριν από την κήρυξη του πολέμου”.

Αυτή τη φορά στην Αίγυπτο η πολιτική υφίσταται ένα ακόμη πλήγμα. Ένα μέρος του κινήματος έχει πλήρως αντιληφθεί τη λυκοσυμμαχία ανάμεσα στους αδελφούς μουσουλμάνους και το στρατό (και το εκφράζει με το σύνθημα: “Ούτε στρατός, ούτε αδελφοί!”). Εκείνο όμως που δεν έχει γίνει ακόμη είναι το ξεπέρασμα της προσπάθειας συγκρότησης ενός (και πάλι) πολιτικού μετώπου που θα αντιπαρατεθεί στη σύμπτυξη του κράτους. Ήδη σήμερα το μέτωπο Tamarod καλεί σε γενική απεργία και πολιτική ανυπακοή και δηλώνει ότι η κίνηση του στρατού να ζητήσει λύση μέσα σε 48 ώρες είναι προς τη σωστή κατεύθυνση καθώς υπονοεί επιβολή πρόωρων εκλογών. 4 υπουργοί έχουν παραιτηθεί. Τι θα γίνει όμως και πάλι αν παραιτηθεί απλά ο Μόρσι και γίνουν εκλογές; Μήπως δεν θα εμφανιστεί το ΔΝΤ; Μήπως δε θα συνεχιστεί η αναδιάρθρωση; Μήπως δε θα περισσεύει ένα κομμάτι του προλεταριάτου;

Το βήμα ξεπεράσματος της πολιτικής δε θα γίνει μέσω ενός μετασχηματισμού του δημοκρατικού λόγου, αυτός θα υπάρχει πάντα ως έκφραση του ορίου του αγώνα, αλλά θα γίνει ως μετασχηματισμός των πρακτικών του κινήματος. Από “κίνημα των πλατειών” από κίνημα που επιτίθεται σε κομματικά γραφεία θα μετατραπεί σε κίνημα που οι σκοποί του (η βελτίωση της ζωής) θα ταυτίζονται με το περιεχόμενο του, και θα εμπεριέχει πλέον αναγκαστικά επιθέσεις πλέον ενάντια στους χώρους εργασίας, δηλαδή παραγωγής αξίας, ενάντια στις τράπεζες με σκοπό την καταστροφή του χρήματος, ενάντια στα στρατόπεδα με σκοπό την καταστροφή του βαρέος οπλισμού κτλ, δηλαδή πρακτικές κομμουνιστικών μέτρων τα οποία θα είναι αναγκαία για τη συνέχιση ενός αγώνα ο οποίος θα βρίσκει το λόγο της συνέχισης του μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, μέσα στις σχέσεις που θα συγκροτεί. Αυτή η διαδικασία, που θα αποτελεί για το κίνημα μια ρήξη με το ως τώρα περιεχόμενο του, απαιτεί καθώς φαίνεται κι άλλες συγκρούσεις, πολύ περισσότερη βία και εξαρτάται παντού από τις δειθνείς εξελίξεις. Η συγκυρία όμως για την Αίγυπτο αυτή τη στιγμή είναι σημαντική και δεν θα κρατήσει για πάντα. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να συγκροτηθεί τελικά το μέτωπο ενάντια στον Μόρσι και το στρατό πολιτικά, κάτι που θα αποτελεί το τέλος γι’αυτή τη φάση. Οι εξελίξεις είναι μπροστά μας.

Αλληλεγγύη στους 6 συλληφθέντες των Προπυλαίων (υπόθεση γιγαντοπανό)

Αναδημοσίευση από http://is.gd/BGERms

9076236247_5ed92e36fa_z

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης για τους 6 συλληφθέντες από την παρέμβαση στα Προπύλαια (24/4/13) ενάντια στη φίμωση των μέσων αντιπληροφόρησης την Πέμπτη 20 Ιουνίου, στις 10.00 στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων.

ΥΨΩΣΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ

ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΦΙΜΩΣΗΣ

Το καθεστώς στην προσπάθειά του να επιβληθεί και να λεηλατήσει όλο και περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπό του, εφαρμόζοντας όλο και πιο ολοκληρωτικές πρακτικές. Το κράτος και το κεφάλαιο, έχοντας χάσει την κοινωνική συναίνεση και προσπαθώντας να ελέγξουν την κατάσταση, χρησιμοποιούν το έσχατο μέσο που γνωρίζουν καλύτερα, την καταστολή. Το κράτος αφού πρώτα αναβάθμισε το επιχειρησιακό οπλοστάσιό του, εξαπέλυσε ολομέτωπη επίθεση ενάντια σε όλα τα ριζοσπαστικά κομμάτια της κοινωνίας. Ξεκίνησε με την επίθεση στις μεγάλες διαδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις των πλατειών, των δυναμικών απεργιακών κινητοποιήσεων και ακολούθησε η επιχείρηση κατά των αυτοργανομένων χώρων και καταλήψεων. Το κράτος συνεχίζει να υλοποιεί το δόγμα της μηδενικής ανοχής με επιστρατεύσεις εργαζομένων και «επιτάξεις» ολόκληρων τοπικών κοινωνιών από την Κερατέα έως και τις Σκουριές. Παράλληλα, έχοντας καταστήσει εξολοκλήρου τα ΜΜΕ ως φερέφωνα του λόγου της κυριαρχίας στο στόχαστρο μπήκε ο λόγος των αντιστεκόμενων και οι κινηματικές δομές αντιπληροφόρησης.

Το κράτος επέλεξε την καταστολή της ανατρεπτικής έκφρασης και τη φίμωση των αντιστεκόμενων φωνών ασκώντας πρακτικές χουντικών καταβολών. Στα πλαίσια της αναμόρφωσης της κοινωνίας στις επιβουλές της κυριαρχίας και της αναδιάρθρωσης των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων στις απαιτήσεις της αγοράς, ο ρόλος των πανεπιστημίων ως άσυλα ιδεών καταργείται σε θεσμικό επίπεδο. Αυτόν ακριβώς τον ρόλο νοηματοδοτούν οι δομές αντιπληροφόρησης με την επιλογή τους να χρησιμοποιούν ακαδημαϊκές υποδομές. Η κυριαρχία, έχοντας επιλέξει τον αποκλεισμό των αντιστεκόμενων κομματιών από τον δημόσιο λόγο, ξεκίνησε ένα νέο κύμα επίθεσης ενάντια στις αυτοοργανωμένες δομές αντιπληροφόρησης. Ακολουθώντας το ίδιο στρατηγικό πλάνο που το κράτος εφάρμοσε στην καταστολή των καταλήψεων, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαία η επιλογή του Athens Indymedia και των Ραδιοζωνών Ανατρεπτικής Έκφρασης ως αφετηρία της νέας κατασταλτικής επιχείρησης. Έτσι, λοιπόν, στις 11 Απριλίου, διακόπηκε η παροχή διαδικτύου στα δύο μέσα αντιπληροφόρησης με πρόσχημα τον νέο εσωτερικό κανονισμό του ΕΜΠ.

Στις 24 Απριλίου, επιλέξαμε να δράσουμε σε αλληλεγγύη με τα δύο φιμωμένα μέσα αντιπληροφόρησης, αναρτώντας ένα γιγαντοπανό στην πρόσοψη της πρυτανείας του ΕΚΠΑ (Προπύλαια). Επιλέξαμε τα Προπύλαια γιατί αποτελεί κεντρικό κτίριο της πόλης και παράλληλα ακαδημαϊκό χώρο. Θεωρώντας ότι το γεγονός ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια του ελλαδικού χώρου, επιλέξαμε ως γλώσσα του προτάγματος την αγγλική, γράφοντας: «Raise your voice, fight against state censorship» («Υψώστε τις φωνές σας, αντισταθείτε στην κρατική λογοκρισία»). Προτάσσοντας τον αγώνα ενάντια στην κρατική καταστολή θα ήταν οξύμωρο να δεσπόζει η σημαία, το σύμβολο του φορέα καταπίεσης της κοινωνίας στον κεντρικό ιστό του κτιρίου πάνω από το αναρτημένο πανό. Στη θέση αυτού, αναρτήθηκε η μαυροκόκκινη σημαία, ένα σύμβολο αγώνα για την ελευθερία. Παράλληλα με την ανάρτηση του πανό έλαβε χώρα συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Athens Indymedia και τις Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης και μοιράστηκαν κείμενα με τον πολιτικό λόγο των φιμωμένων εγχειρημάτων.

Μία ώρα μετά την ανάρτηση του πανό και την υποστολή της σημαίας, η θεαματική επιχείρηση των δυνάμεων καταστολής είχε ήδη ξεκινήσει. Στο χώρο βρέθηκαν διμοιρίες όλων των σωμάτων καταστολής, περιμένοντας το κατάλληλο μαγείρεμα των κατηγοριών από τον παρευρισκόμενο εισαγγελέα, ώστε να επέμβουν. Παράλληλα, με τον αποκλεισμό του προαύλιου χώρου των Προπυλαίων γίνονταν εκτεταμένες προσαγωγές στην ευρύτερη περιοχή. Παρά τον ασφυκτικό κλοιό των αστυνομικών δυνάμεων, ο συγκεντρωμένος κόσμος επέλεξε την πολιτική θέση της παραμονής στον χώρο και υπεράσπισης της δράσης. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το άσυλο για ακόμα μία φορά, εισέβαλε στον προαύλιο και στον εσωτερικό χώρο της πρυτανείας, όπου προσήγαγε τους συγκεντρωμένους, είτε συμμετείχαν στη δράση είτε όχι. Στη συνέχεια, όλοι οι προσαχθέντες οδηγήθηκαν στη ΓΑΔΑ, όπου παρέμειναν για αρκετές ώρες, έως ότου με τη γνωστή μέθοδο της αστυνομίας κατασκευής ενοχων, έξι από τις συνολικά 72 προσαγωγές μετατράπηκαν σε συλλήψεις με σαθρό κατηγορητήριο επικυρώνοντας για ακόμα μια φορά το μοντέλο «επιτυχημένης» κατασταλτικής επιχείρησης.

 

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης για τους 6 συλληφθέντες από την παρέμβαση στα Προπύλαια (24/4/13) ενάντια στη φίμωση των μέσων αντιπληροφόρησης

Πέμπτη 20 Ιουνίου, στις 10.00 στα δικαστήρια της πρωήν σχολής Ευελπίδων

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ 6 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΠΥΛΑΙΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΦΙΜΩΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

Συντονισμός Δράσης Προπυλαίων – 24/4/2013

Σημειώσεις και σκέψεις επ’ αφορμή της σύλληψής μας…

Αναδημοσίευση από http://is.gd/NOK9Ri

raiseurvoice

το κειμενο γραφτηκε εν΄οψει τη δικη των 6 απο τη δραση αλληλεγγυης στα μεσα αντιπληροφορησης στα προπυλαια (στις 24 απριλη) η δικη θα γινει στις 20 ιουνη, 9.30 στα δικαστηρια της πρωην σχολης ευελπιδων

Σημειώσεις και σκέψεις επ’ αφορμή της σύλληψής μας…

«τα λάβαρα, λοιπόν, συμπυκνώνουν ψευδαισθήσεις συλλογικοποιήσεων για να εκτονώσουν μια πραγματικότητα θλιβερών καταναγκασμών, μοναξιάς και υποταγής…»

λόγια συντρόφου

 

για τη δράση

24 Απρίλη 2013…

 

Eν μέσω κοινωνικού χειμώνα, μια από τις πρώτες ζεστές μέρες του χρόνου, κάποιοι διαταράσσουν τους ρυθμούς της μητρόπολης…

Πραγματοποιείται συγκέντρωση αλληλεγγύης  στα δυο υπό  καταστολή (από τις 11 Απριλίου) μέσα αντιπληροφόρησης,  «98FM Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης»  και «Athens Indymedia». Μοιράζονται κείμενα και κρεμιέται ένα γιγαντοπανό στην πρυτανεία του ΕΚΠΑ (Προπύλαια), πάνω στο οποίο είναι γραμμένη η φράση:«raise your voice, fight against state censorship -athens.indymedia.org και radio98fm.org».

Για λίγα δευτερόλεπτα, πάνω από το πανό και στην κορυφή της Πρυτανείας, χτυπιέται υστερικά ένα γαλανόλευκο πανί, εθνικό και κρατικό σύμβολο επίπλαστων διαχωρισμών, που έχει κυματίσει πάνω από πτώματα σε πολέμους,  έχει ποτιστεί με λίτρα αίματος και έχει εκτονώσει πολλές φορές την οργή και την καταπίεση  των “από τα κάτω”. Σε καμιά περίπτωση, λοιπόν, δεν θα δεχόταν κανένας και καμία τη στιγμή που στέκεται συνειδητά απέναντι στο κράτος και στο έθνος, να κάτσει κάτω από τη σκιά αυτού του συμβόλου (ακόμα και μια τόσο ζεστή μέρα)… Κάπως έτσι έρχεται η υποστολή της γαλανόλευκης σημαίας και η αντικατάστασή της με τη μαυροκόκκινη.

 

για τις σημαίες

Δεν μας εκφράζει μια τέτοια κίνηση, μιλώντας φυσικά για το ανέβασμα της μαυροκόκκινης. Θεωρούμε πως κάτι τέτοιο αγγίζει τα όρια του φετιχισμού, αφού πρόκειται για την αντικατάσταση ενός συμβόλου από ένα άλλο. Προφανώς, αντιλαμβανόμαστε τις διαφορές τόσο σε επίπεδο συμβολισμού όσο και ουσίας. Ωστόσο, η δικιά μας επιλογή θα ήταν η καταστροφή του ιστού με αποτέλεσμα τη μη ύπαρξη κανενός είδους σημαίας. Αυτό το στηρίζουμε στο ότι κανένα κομμάτι πανί δεν μπορεί (και ούτε πρόκειται) να χωρέσει ό,τι σκεφτόμαστε, νιώθουμε και πράττουμε. Ό,τι χρώματος, σχήματος, υφάσματος κι αν είναι. Η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η αντίσταση, η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη δεν μπορούν να χωρέσουν σε συμβολισμούς. Αντιθέτως, είναι αυτά τα οποία ζούμε και προτάσσουμε καθημερινά και αυτός είναι ο λόγος που βρισκόμαστε συνεχώς σε συνελεύσεις, πορείες, καταλήψεις και ελεύθερους χώρους συνδιαμορφώνοντας και βιώνοντας έτσι μια μόνιμη σύγκρουση όχι μόνο με την εξουσία αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό.

 

για την ελευθερία του λόγου και τη λογοκρισία

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο βρεθήκαμε στη συγκεκριμένη δράση, γνωρίζοντας και επικοινωνώντας τις πολιτικές μας διαφωνίες περί ελευθερίας του λόγου και λογοκρισίας.
Μας βρίσκει αντίθετους η επίκληση εννοιών τις οποίες η Εξουσία ,έχοντας θεσμοθετήσει και νομικά, εξασφαλίζει τον απόλυτο έλεγχό τους έτσι ώστε να εξυπηρετούν τα συμφέροντά της και να προσαρμόζονται σε αυτά. Η μερική ελευθερία είναι “λαμπρό” δημιούργημα της Δημοκρατίας, που λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης των καταπιεσμένων κομματιών της κοινωνίας, δίνοντάς τους την ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Στη μερική ελευθερία αναγνωρίζουμε την μη ελευθερία.  Παρά τις διαφωνίες μας, όμως, βρεθήκαμε στην παρέμβαση και θα ξαναβρισκόμασταν.

 

για την καταστολή της δράσης

Το κράτος κάνοντας επίδειξη αντανακλαστικών και δύναμης στέλνει σύντομα κάθε λογής μπάτσο στο χώρο της συγκέντρωσης. Ομάδες ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ, ΜΑΤ μαζί με περιπολικά, ασφαλίτες και καπελάκηδες περικυκλώνουν τους αλληλέγγυους και τους προσαγάγουν στη Γ.Α.Δ.Α. Φροντίζουν να μην μείνει κανένας «ύποπτος» στη γύρω περιοχή και έτσι προβαίνουν σε 63(σύμφωνα με τα εγγραφα των μπάτσων) προσαγωγές και 6 συλλήψεις από τους δρόμους που περιβάλλουν την πρυτανεία καθώς και μέσα από αυτήν. Συγκεκριμένα ασφαλίτες και ένστολοι  εισέρχονται στον προαύλιο και στον εσωτερικό χώρο της πρυτανείας, καταπατώντας το άσυλο, για να προβούν στις συλλήψεις μας, με την δικαιολογία ότι βρεθήκαμε εντός των τειχών της. Το αποτέλεσμα,  μετά από ώρες να μας ανακοινωθεί ότι μας απαγγέλθηκαν οι κατηγορίες της προσβολής εθνικού συμβόλου και της διατάραξης οικιακής ειρήνης με την τελευταία να αποσύρεται την επόμενη μέρα με απόφαση του εισαγγελέα.

 

για τα MME

Τα ΜΜΕ είναι ένας ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους και παράλληλα ο κατ’ εξοχήν μηχανισμός του θεάματος, αποστολή του οποίου είναι να παίρνει μία πραγματικότητα, να την επεξεργάζεται, να της αφαιρεί το νόημα και να κατασκευάζει μία καινούρια επανανοηματοδοτώντας την, δημιουργώντας την εκάστοτε κυρίαρχη αφήγηση των γεγονότων.

Η συνέχεια στις οθόνες αναμενόμενη… Τα ΜΜΕ φροντίζουν να μεγεθύνουν αρκετά ένα μαυροκόκκινο πανί, έτσι ώστε να μπορέσει να υπερκαλύψει το γιγαντιαίο πανό, στο οποίο υπάρχει γραμμένη η αιτία και της υποστολής της σημαίας και της συνολικότερης παρέμβασης.
Ο τρόπος απλός: μουσική για θρίλερ, οι φακοί ζουμάρουν στη μαυροκόκκινη σημαία η οποία τοποθετείται σε κύκλο (σε ρόλο θύτη), το γιγαντιαίων διαστάσεων πανό εξαλείφεται από τα πλάνα, και ξεκινάει η αναζήτηση της γαλανόλευκης (σε ρόλο θύματος), τη στιγμή που οι ωρυόμενοι τηλεαστέρες μέσα στην εθνική τους παράνοια “ξεχνάνε” να αναφερθούν στο πανό και τα περιεχόμενά του, κάνοντας συνεχόμενη επίκληση στο εθνικό συναίσθημα. Άλλωστε, ήταν αρκετά βλαβερή για τη δημοκρατία τους η ανάρτηση του πανό αυτή καθ’ αυτή και η ανάγνωση του απ’ όσους πρόλαβαν να το «θαυμάσουν» στα Προπύλαια.

Όλα αυτά μοιάζουν απολύτως φυσιολογικά σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όμως από την πλευρά μας, είναι αυτονόητος ο αγώνας ενάντια σε αυτά και ο ρόλος μας ως θηλιά στην προσπάθειά τους να αναπνεύσουν.

 

για την συγκυρία & τους λόγους καταστολής

Σήμερα περισσότερο από ποτέ μπορούμε να αναγνώσουμε μία ακροδεξιά στροφή του κράτους και της κοινωνίας, με τον «Ξένιο Δία» να παρελαύνει ατάραχος, τα χαρτιά των επιτάξεων των εργαζομένων να μπαίνουν σιγά-σιγά σε όλα τα σπίτια, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών να γεμίζουν, τη διαπόμπευση οροθετικών να χρησιμοποιείται ως προεκλογικό τρικ,  τις επιθέσεις σε μετανάστες από θρασύδειλες φασιστικές συμμορίες να αυξάνονται, την ολοένα και πολυπληθέστερη δίωξη αρνητών στράτευσης να δρομολογείται, τις καταλήψεις να μπαίνουν στο κρατικό και παρακρατικό στόχαστρο, την προσπάθεια τρομοκράτησης και καταστολής των αγωνιζόμενων στις Σκουριές να χρησιμοποιείται προς παραδειγματισμό της υπόλοιπης κοινωνίας, τους τσιφλικάδες της Μανωλάδας να πραγματοποιούν δολοφονική επίθεση εναντίον μεταναστών που διεκδικήσαν τα δεδουλευμένα  τους…

Το δόγμα της μηδενικής ανοχής στοιχειώνει πλέον την κοινωνία με το μήνυμα από την καταστολή (και) αυτής της δράσης να είναι σαφές. Η Κυριαρχία είναι αποφασισμένη να μετατρέψει το κέντρο, και εν συνεχεία κάθε γειτονιά, σε πλήρως ελεγχόμενες ζώνες. Όλα πρέπει να κινούνται με τον τρόπο και τον ρυθμό που αυτή αποφασίζει με σκοπό να μην υπάρχουν κλονισμοί στην ροή της μητρόπολης. Ό,τι παρεκκλίνει πρέπει να αφανίζεται και όπου το κράτος δεν μπορεί να σηκώσει το πολιτικό κόστος του αφανισμού αναλαμβάνει το παρακράτος. Η καταστολή των δύο μέσων αντιπληροφόρησης στις 11 Απρίλη, μέσω της διακοπής σε αυτά της παροχής διαδικτύου, γίνεται με πρόσχημα τους καινούριους κανονισμούς του ΕΜΠ. Κανονισμοί που ήρθαν να συμπεριληφθούν στο γενικότερο πλάνο εξυγίανσης των πανεπιστημίων που στόχο έχουν την εξ ολοκλήρου και ουσιαστική κατάργηση του ασύλου καθώς παράλληλα και την “καθαρότητα” των ακαδημαϊκών χώρων από ριζοσπαστικά πολιτικοποιημένα υποκείμενα.

 

για το τέλος…

…μέρα με τη μέρα αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία την οποία χτίζουμε σε κάθε ανάσα μας με συντρόφισσες και συντρόφους. Σε αυτή λοιπόν την κοινωνία δε θα υπάρχει καμιά σημαία η οποία θα μαστιγώνει τον άνεμο.

Μέχρι τη λευτεριά…

 

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στις ΡΑΔΙΟΖΩΝΕΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ 98 fm

και στο

ATHENS INDYMEDIA

ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ και  ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

ΥΓ: Ότι κι αν ειπωθεί για τις στιγμές που ζήσαμε με τους κρατούμενους στη ΓΑΔΑ θα είναι λίγο… Συγκινητικές στιγμές γεμάτες αλληλεγγύη, (στ)οργή, πάθος για λευτεριά…
Κρατάμε τα βλέμματα και τα χαμόγελα…
Κρατάμε τις τελευταίες λέξεις που ανταλλάξαμε…
“Θα τα πούμε έξω…”

δύο  από τους συλληφθέντες της 24ης Απρίλη…

(που παραμένουν προσβεβλημένοι από τον ιό της προσβολής εθνικών συμβόλων)

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο…40 χρόνια μετά

 Η επιλογή της χρονικής συγκυρίας εκ μέρους της κυριαρχίας, για την επίθεση ενάντια στα μέσα αντιπληροφόρησης δεν είναι καθόλου τυχαία και σχετίζεται με τις γενικότερες εξελίξεις στο ευρύτερο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

 Η συνειδητή, συνεχής και εντεινόμενη οικονομική αφαίμαξη των χαμηλών και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, η καταστρατήγηση κάθε εργατικού δικαιώματος και η πλήρης απαξίωση του κόσμου της εργασίας, συνδυάζονται με το ξεπούλημα και την καταστροφή της δημόσιας γης από μεγαλοεπιχειρηματίες, την αντίστοιχη λεηλασία των φυσικών πόρων και την περιστολή κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που έχουν κερδηθεί με σκληρούς αγώνες στο παρελθόν. Προφανώς, αυτό το μείγμα πολιτικής εκ μέρους του καθεστώτος, δεν συνιστά απλώς μία αντίδραση απέναντι στην κρίση, όπως πολλοί απολογητές του προσπαθούν να μας πείσουν. Αντιθέτως, αποτελεί στρατηγική επιλογή που στόχο έχει την μεγιστοποίηση της κερδοφορίας εκ μέρους του κεφαλαίου, μέσω της αγοραιοποίησης ολόκληρων δραστηριοτήτων που έως τώρα βρίσκονταν, έστω και τυπικά, εκτός αγοράς. Η υγεία και η παιδεία (σε όλες τους τις βαθμίδες), η κοινωνική ασφάλιση, οι μεταφορές, η ενέργεια, οι φυσικοί πόροι, ακόμα και τα απόβλητα ή το ίδιο το φυσικό κάλος, προσφέρονται με την μορφή «ασημικών» σε επίδοξους σωτήρες. Όλα θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες που θα υπάρχουν στην καθημερινότητα μας.

 Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο, θεμελιώνεται πάνω στα ερείπια της παλιάς «κοινωνίας της ευημερίας», με όρους ιδιαίτερα σκληρούς για τους κυριαρχούμενους που καμία σχέση δεν έχουν με την μεταπολιτευτική περίοδο. Η προσπάθεια επιβολής αυτών των όρων βασίζεται σε δύο πυλώνες: τα μέσα μαζικής εξαπάτησης και την ωμή καταστολή. Δημοσιογραφικές μαριονέτες, δικαστές, νομοθέτες, επιστήμονες, “ειδικοί”, διανοούμενοι, μέχρι και σύγχρονοι γκουρού που υποστηρίζουν ότι μας ψεκάζουν και φυσικά η αστυνομία και το παρακράτος, όλοι προσπαθούν να μας πείσουν για την ανάγκη συμβιβασμού ή να μας υποτάξουν. Το νέο δόγμα της καταστολής εφαρμόζεται απαρέγκλιτα για κάθε αγωνιζόμενο, για κάθε στοιχειωδώς σκεπτόμενο άνθρωπο, στοχεύοντας στην απομόνωση, στον φόβο, στην απογοήτευση και τελικά στην παραίτηση από κάθε αγώνα.

 Σε ένα καθεστώς, λοιπόν, όπου καμιά φωνή αμφισβήτησης και κριτικής δεν επιτρέπεται να ακουστεί, τα μέσα αντιπληροφόρησης αποτελούν μια πρόκληση. Όταν οι “επίσημοι θεσμικοί φορείς εκπροσώπησης συμφερόντων” (βλέπε συνδικάτα, κόμματα κ.α.) έχουν παραδώσει τα όπλα ή συμμετέχουν στο νεοφιλελεύθερο πανηγύρι, τότε τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κομμάτια είναι αυτά τα οποία θα επωμιστούν το βάρος της αντίστασης απέναντι στις επιδιώξεις της κυριαρχίας. Για αυτό και συγκεντρώνουν πάνω τους το μεγαλύτερο μέρος της καταστολής. Έχοντας προηγηθεί ένα κρεσέντο ωμής βίας εκ μέρους του κράτους, απέναντι σε κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων απεργών και αγωνιζόμενων, σαν πρώτο κύμα καταστολής, στην σειρά μπήκαν οι κατειλημμένοι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι & οι καταλήψεις οι οποίοι δέχτηκαν και δέχονται κάθε λογής επίσημες ή ανεπίσημες επιθέσεις. Μετά από τους αγώνες διαρκείας των εργαζομένων στα ΜΜΜ, των ναυτεργατών και των κατοίκων στις Σκουριές ενάντια στα ορυχεία χρυσού, σειρά είχε η επιχείρηση καταστολής των ιστοσελίδων αντιπληροφόρησης και των ραδιοφωνικών σταθμών του κινήματος αντίστασης, ενώ στο στόχαστρο μπαίνουν και τα φοιτητικά στέκια. Ουσιαστικά βιώνουμε μία ολομέτωπη επίθεση εκ μέρους της κυριαρχίας, η οποία πηγάζει όχι μόνο από την ανάγκη για πλήρη έλεγχο της πληροφορίας και της διαμόρφωσης της αποκαλούμενης κοινής γνώμης, αλλά και από την ανάγκη για έλεγχο και υποταγή των ίδιων των υποκειμένων που διαχειρίζονται και χρησιμοποιούν τις αυτοδιαχειριζόμενες δομές. Δομές οριζόντιες, χωρίς ιεραρχία, αντιθεσμικές, που στεγάζονται σε κατειλημμένους πανεπιστημιακούς ή μη χώρους, άρα μη ελεγχόμενες, ρηξιακές με το υπάρχον, απρόβλεπτες και άρα απειλητικές.

 Ειδικότερα όσον αφορά τα μέσα αντιπληροφόρησης, η επιλογή από μεριάς των κυριάρχων να φιμώσουν το Athens indymedia και τον 98fm (όπως και το ράδιο ένταση) με την χρησιμοποίηση των πανεπιστημιακών τους μαριονεττών, αποτελεί μια ευθεία παρέμβαση, η οποία εντάσσεται, συν τοις άλλοις, στην επιχειρούμενη κατάργηση του αυτοδιοίκητου των πανεπιστήμιων, στα πλαίσια της νέας αναδιάρθρωσης του συστήματος εκπαίδευσης. Επιβάλλοντας τα νέα συμβούλια διοίκησης, τους μάνατζερ των οικονομικών και τις επιδοτούμενες ύποπτες έρευνες, το καθεστώς επιδιώκει ταυτόχρονα να ξεμπερδεύει μια και καλή με το μεταπολιτευτικό καθεστώς των εγχώριων ΑΕΙ και ΤΕΙ. Μέσω της αποπολιτικοποίησης της ακαδημαϊκής κοινότητας, της αποκοπής του πανεπιστημίου από την κοινωνία και της ουσιαστικής κατάργησης των φοιτητικών συλλόγων, επιδιώκεται η αποστείρωση από οποιαδήποτε άποψη πέρα από αυτήν της κυριαρχίας.

 Οι Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης – 98-93.8fm, εκπέμπουν στις ραδιοσυχνότητες δίχως άδεια από το κράτος, μέσα από κατειλημμένο πανεπιστημιακό χώρο του Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) και επιδιώκουν την ελευθερία έκφρασης & ανατρεπτικού λόγου όχι μόνο εντός του πανεπιστημίου, αλλά και έξω από αυτόν. Φυσικά γίνεται εύκολα κατανοητό ότι δεν θα μπορούσαμε να διασφαλίσουμε την ανωνυμία των ακροατών μας καθώς και την δική μας από κρατικές ή παρακρατικές στοχοποιήσεις, σε περίπτωση εκπομπής από διαφορετικό χώρο. Το άσυλο για τον 98fm, δεν είναι λίγες γραμμές στα τεφτέρια ενός νόμου που “χαρίστηκε” από κάποιον ηγέτη. Είναι η συνεχής οργάνωση, ο εμπλουτισμός και η διάχυση του λόγου και της δράσης, παίρνοντας τη σκυτάλη από εκείνους που κάποτε με αγώνες και θυσίες έδωσαν στο πανεπιστήμιο μια χρήση δημόσια και πολιτική που ουδεμία σχέση έχει με τον ακαδημαϊσμό. Τίποτα δεν χαρίστηκε ποτέ και πουθενά!

 Όσον αναφορά την στάση μας στη δεδομένη συγκυρία, οδηγηθήκαμε από την αρχή σε αναζήτηση πολιτικής επίλυσης του θέματος και όχι τεχνοκρατικής. Πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή που προκύπτει από το γεγονός ότι το εγχείρημα συνιστά μια κατάκτηση που δε θα την παραδώσουμε έτσι εύκολα. Το να εκπέμπουμε δηλαδή, μέσα από πανεπιστημιακούς χώρους και να εκφράζουμε ελεύθερα χωρίς λογοκρισία της δικές μας απόψεις και τον λόγο μας, όπως και τον λόγο εκείνων που επιλέγουν να εκφραστούν οι ίδιοι μέσα από τον ραδιοφωνικό σταθμό, όπως είναι οι συνελεύσεις γειτονιών, οι καταλήψεις, οι φυλακισμένοι, οι μετανάστες, οι αγωνιζόμενοι και όλοι όσοι βρίσκονται σε καθεστώς εξαίρεσης.

 Γνωρίζοντας ότι τυχόν υποχώρηση μας στις αξιώσεις των κυρίαρχων θα ανοίξει τον δρόμο -εκτός από τη δική μας παύση λειτουργίας- και σε περαιτέρω καταστολή αντιστοίχων εγχειρημάτων, ακόμα και φοιτητικών στεκιών, αποφασίσαμε από την πρώτη κιόλας μέρα κινητοποιήσεις εντός και εκτός πανεπιστημιακών χώρων με την συμμετοχή αλληλέγγυων, θεωρώντας ότι η φίμωση των μέσων αντιπληροφόρησης συνιστά ζήτημα για όλους τους αντιστεκόμενους ανθρώπους. Πραγματοποιήθηκε πλήθος παρεμβάσεων από αλληλέγγυους στην πρυτανεία του ΕΜΠ, στην ένωση συντακτών ημερησίου τύπου (ΕΣΗΕΑ), στο κέντρο δικτύου ΕΜΠ και στο κτίριο λογαριασμού έρευνας, ενώ παράλληλα έγινε προσπάθεια να εκπέμψουν τα φιμωμένα μέσα Athens Indymedia και 98fm μέσα από πανεπιστημιακές διαδικτυακές διευθύνσεις κάτι που επιτεύχθηκε αφού τα μέσα εκπέμψανε για αρκετές ημέρες από το γραφείο της γραμματείας της πρυτανείας του ΕΜΠ. Την Τετάρτη 24 Απριλίου, αλληλέγγυοι στα μέσα αντιπληροφόρησης, κρέμασαν γιγαντοπανό στα Προπύλαια, στο κτίριο της πρυτανείας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου (ΕΚΠΑ) που έγραφε: «Raise your voice, fight against state censorship». Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης μοιράζονταν σχετικά κείμενα, ενώ έγινε και υποστολή της ελληνικής σημαίας και αντικατάστασή της με την μαυροκόκκινη. Σύντομα η περιοχή της πρυτανείας περικυκλώθηκε από ομάδες Ματ, Δίας και Δέλτα, οι οποίοι βέβαια δεν δίστασαν να εισβάλλουν και εντός του πανεπιστημιακού χώρου. Ταυτόχρονα, προέβησαν σε μαζικές προσαγωγές ακόμα και ατόμων που απλώς κινούνταν στους γύρω δρόμους, από τουρίστες μέχρι μαθητές. Σύνολο, 72 προσαγωγές, εκ των οποίων οι 6 μετατράπηκαν σε συλλήψεις. Άραγε πόσο μπορεί να ανεχτεί το νέο καθεστώς την ελευθερία του λόγου όταν αυτή μετουσιώνεται σε πράξη; Ακολούθησε μαζική πολύωρη συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω από τη ΓΑΔΑ, μέχρι να αφεθούν όλοι οι προσαχθέντες ελεύθεροι ενώ την επομένη μέρα ακολούθησε μια μεγάλη πορεία αλληλεγγύης, ως απάντηση στη φίμωση των μέσων αντιπληροφόρησης.

 Τα μέσα αντπληροφόρησης συνεχίζουν μέχρι τώρα να εκπέμπουν μέσα από το ΕΜΠ παρά το καθεστώς καταστολής. Οι δομές αντίστασης που φτιάχνουμε δεν χωράνε σε κανένα όνομα και ούτε θα χωρέσουν. Είμαστε όλοι εμείς, αυτοί που γράφουμε, που διαβάζουμε, που μιλάμε από τα μικρόφωνα, που ακούμε, που κλείνουμε τους δρόμους, που καταλαμβάνουμε κτίρια, που αρνούμαστε να ζήσουμε σαν δούλοι, που αρνούμαστε να ξεπουλήσουμε τις ζωές μας, τη γη μας, την ελευθερία μας. Ο αγώνας μας είναι αγώνας ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό.

Αλληλεγγύη στα μέσα αντιπληροφόρησης και στον κόσμο του αγώνα

Ούτε βήμα πίσω να μην χαρίσουμε τίποτα

ραδιοζώνες ανατρεπτικής έκφρασης(98fm)

Μάιος 2013

Η ΦΙΜΩΣΗ ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

Ας μην αντιμετωπίζουμε το ζήτημα τεχνικά. Δεν έχει νόημα να στήσουμε άλλες πατέντες, άλλα σημεία εκπομπής και συμβιβαστικές λύσεις. Εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε το άσυλο και τον βασικό του πυρήνα -την ελεύθερη διακίνηση ιδεών – χρησιμοθηρικά, διότι έτσι ανοίγουμε το δρόμο στην κυριαρχία. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με την λειτουργία κάποιων μέσων αντιπληροφόρισης, ούτε με κάποιος φοιτητικές ελευθερίες. Αυτό που συμβαίνει είναι η ρεβάνς και ο τσαμπουκάς μιας δράκας ιδεολόγων του ολοκληρωτισμού που ενσαρκώνουν την εξουσία και τις δυνάμεις καταστολής. Εδώ δε μιλάμε απλά για αναρχικούς ή αριστερούς ή προοδευτικούς.

Μιλάμε για τη βασική αρχή της ελευθερίας διακίνησης των ιδεών, μία διακίνηση η οποία έχει περικλειστεί σε μια επιχειρηματική ελίτ που κατέχει το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ. Το καθεστώς αυτό ενισχύεται από ένα ασφυκτικό νομικό πλαίσιο που απαγορεύει με ΜΑΤ και φυλακίσεις την οποιαδήποτε ανταγωνιστική προσπάθεια ενημέρωσης εφόσον αυτή δεν είναι ενταγμένη, λιγότερο ή περισσότερο στους -άτυπους – κανόνες του παιχνιδιού τους. Το ότι οι κανόνες είναι άτυποι δεν το λέμε τυχαία , καθώς σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των ραδιοφώνων και των τηλεοράσεων δεν έχουν άδεια λειτουργίας. Η συνέχιση της εκπομπής τους στηρίζεται σε ένα πλέγμα αλληλοεξυπηρετούμενων συμφερόντων και σχέσεις εξουσίας.

Εδώ και 10 χρόνια οι Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης, αποτελούν έναν ακόμη στόχο της εξουσίας. Από τις μηνύσεις της κρατικής ΕΕΤΤ και την εκπομπή παρακρατικού σταθμού στην ίδια συχνότητα (FREE FM) εως τη βελούδινη φίμωση από τις πανεπιστημιακές αρχές, ειδικότερα η πρυτανεία εφαρμόζοντας μια παρελκυστική πολιτική, δήθεν ουδετερότητας, φανερώνει την πραγματική της θέση. Παρουσιάζει τον εαυτό της σαν θύμα που διώκεται γιατί υποστηρίζει την ελευθερία της έκφρασης, ενώ την ίδια στιγμή κόβει την παροχή δικτύου στα μέσα αντιπληροφόρισης που στεγάζονται στο ΕΜΠ. Το ότι η συντριπτική πλειοψηφία των δομών αντιπληροφόρισης βρίσκεται πλέον εντός πανεπιστημιακού ασύλου είναι μια πραγματικότητα που δεν ωφελεί να αγνοούμε. Θεωρούμε πως δεν υπερβάλλουμε με το να πούμε πως οι δομές αντιπληροφόρισης υπερβαίνουν τα πλαίσια της φοιτητικής κοινότητας και διαχέουν τον όποιο ανταγωνιστικό λόγο προς τα έξω, ενώ αντίστροφα κοινωνικοποιούν ένα άσυλο το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει εσκεμμένα απονοηματοδοτηθεί.

Όλοι όσοι διαχειριζόμαστε, δημοσιεύουμε ή χρησιμοποιούμε τα παραπάνω μέσα αλλά και όσοι αισθάνονται αλληλέγγυοι στο δικαίωμα στην αδιαμεσολάβητη έκφραση δε δεχόμαστε να αναζητήσουμε εναλλακτικές στη ραδιοφωνική ή ιντερνετική εκπομπή, σε κάποιο πιο φιλόξενο μέρος. Η εβδομάδα που έρχεται , δε θα βρεί ένα ίδρυμα επαναπαυμένο σε μια κανονικότητα και τα δύο μέσα να εκπέμπουν από την άλλη άκρη του πλανήτη. Αν το κράτος θέλει να φιμώσει τα μέσα αντιπληροφόρησης, ας αφήσει στην άκρη τις ακαδημαϊκές μαριονέτες του και ας αναλάβει το πολιτικό κόστος μιας αστυνομικής επέμβασης στο χώρο του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου.

ΟΤΑΝ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗ ΦΙΜΩΣΗ Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Εκφρασης