Η ζωή ως εμπόρευμα

big

Ακολουθεί απόσπασμα κειμένου από το βιβλίο του Fredy Perlman, “Η αναπαραγωγή της καθημερινής ζωής”, με τίτλο “Η ζωή ως εμπόρευμα”. Το συγκεκριμένο βιβλίο εκδόθηκε το Δεκέμβριο του 1980 σε συνεργασία με τον Robert Cooperstein ο οποίος ασχολήθηκε με το θέμα “Η αναπαραγωγή του ανθρώπινου κεφαλαίου” .

Αναδημοσίευση απο: Μουσικά Αφιερώματα

Η ζωή ως εμπόρευμα

«…Μόλις οι άνθρωποι αποδεχτούν το χρήμα ως ισοδύναμο της ζωής, η πώληση της ζωντανής τους δραστηριότητας γίνεται προϋπόθεση της φυσικής και κοινωνικής επιβίωσης τους. Η ζωή ανταλλάσσεται με την επιβίωση. Δημιουργία και παραγωγή καταλήγει να σημαίνει πουλημένη δραστηριότητα. Η δραστηριότητα ενός ανθρώπου είναι ‘‘παραγωγική’’, χρήσιμη στην κοινωνία, μόνο όταν είναι πουλημένη δραστηριότητα. Και ο ίδιος ο άνθρωπος είναι παραγωγικό μέλος της κοινωνίας μόνο αν οι δραστηριότητες της καθημερινής του ζωής είναι πουλημένες δραστηριότητες…

…Η δημιουργική δραστηριότητα παίρνει τη μορφή της εμπορευματικής παραγωγής, δηλαδή της παραγωγής εμπορεύσιμων αγαθών, και τα δημιουργήματα της ανθρώπινης δραστηριότητας παίρνουν τη μορφή εμπορευμάτων…

…Οι άνθρωποι ανταλλάσσουν το δημιουργικό περιεχόμενο της ζωής τους, την πρακτική καθημερινή δραστηριότητα τους, για χρήμα… Μόλις οι άνθρωποι αποδεχτούν τους όρους αυτής της ανταλλαγής, η καθημερινή δραστηριότητα παίρνει τη μορφή της οικουμενικής εκπόρνευσης…

…[Δουλειά είναι] η πουλημένη δημιουργική δύναμη, η εμπορευματοποιημένη καθημερινή δραστηριότητα… Είναι αδιάφορη δραστηριότητα… μόνη της ιδιότητα είναι η εμπορευσιμότητα της. [Αυτός που δουλεύει, αδιαφορεί για το ίδιο το έργο του, για το σκοπό του έργου, αλλά και για τον αγοραστή αυτού του έργου.] …Δουλειά σημαίνει μόνο ‘‘κερδίζω λεφτά’’· …το σκάψιμο, η τυπογραφία και η ζαχαροπλαστική είναι διαφορετικές δραστηριότητες, αλλά και οι τρεις είναι ‘‘δουλειές’’ υπό την καπιταλιστική κοινωνία… [η δημιουργία, η ουσία της ζωής, καταντά ‘‘δουλειά’’, πουλημένη δραστηριότητα, μέσο για να ‘‘κερδίσουμε λεφτά’’, οδυνηρό μέσο επιβίωσης]…

…Η πουλημένη δραστηριότητα γίνεται ιδιοκτησία του αγοραστή, τίθεται υπό τον έλεγχο του αγοραστή… [Το δικό μου έργο γίνεται ξένο προς εμένα, γίνεται ιδιοκτησία ενός άλλου, του αγοραστή- ιδιοκτήτη.] …Έτσι η ζωή ενός ανθρώπου, τα επιτεύγματα του, η προσφορά του στη ζωή της ανθρωπότητας, δεν υποβιβάζονται απλώς σε δουλειά, οδυνηρή προϋπόθεση της επιβίωσης, αλλά και αποξενώνονται από το δημιουργό, γίνονται έργα του αγοραστή. Στην καπιταλιστική κοινωνία, οι αρχιτέκτονες, οι μηχανικοί, οι εργαζόμενοι, δεν είναι δημιουργοί· δημιουργός είναι ο καπιταλιστής που τους πληρώνει… τα επιτεύγματα τους γίνονται ιδιοκτησία του…

…Εφόσον η καπιταλιστική παραγωγή είναι εμπορευματική παραγωγή, είναι ψευδής ο ισχυρισμός ότι σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι η ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Είναι εκλογίκευση και απολογία. Η ‘‘ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών’’ δεν είναι σκοπός ούτε του καπιταλιστή ούτε του εργάτη, δεν είναι καν αποτέλεσμα της διαδικασίας παραγωγής.

Ο εργάτης πουλά την εργατική του δύναμη για να πάρει ένα μισθό. Του είναι αδιάφορο το περιεχόμενο της συγκεκριμένης παραγωγής. Χωρίς μισθό δεν πρόκειται να δουλέψει για τον καπιταλιστή, αδιάφορο πόσες ανθρώπινες ανάγκες θα ικανοποιήσουν τα προϊόντα του εργοδότη.

Ο καπιταλιστής αγοράζει εργατική δύναμη και τη χρησιμοποιεί στην παραγωγή εμπορευμάτων, πωλήσιμων προϊόντων. Αδιαφορεί για τις συγκεκριμένες ιδιότητες των προϊόντων, όπως αδιαφορεί και για τις ανάγκες των ανθρώπων. Ενδιαφέρεται μόνο για το ύψος των τιμών που μπορεί να πουλήσει, την ποσότητα των προϊόντων που οι οι άνθρωποι ‘‘χρειάζονται’’ να αγοράσουν, και για πώς θα καταφέρει να τους χειραγωγήσει να ‘‘χρειάζονται’’ περισσότερα, μέσω της προπαγάνδας και του ψυχολογικού εθισμού. Σκοπός του καπιταλιστή είναι να ικανοποιήσει τη δική του ανάγκη μεγιστοποίησης και αναπαραγωγής του Κεφαλαίου, και αποτέλεσμα της διαδικασίας είναι η διευρυμένη αναπαραγωγή της μισθωτής δουλείας και του Κεφαλαίου (πράγμα που δεν είναι ‘‘ανθρώπινες ανάγκες’’)…

…Αυτός που δουλεύει, αγοράζει με το μισθό του εμπορεύματα για να συντηρηθεί, για να αναπληρώσει την ζωτική του ενεργεία, για να συνεχίσει να την πουλά… Καταναλώνει και θαυμάζει παθητικά τα προϊόντα της ανθρωπινής δραστηριότητας, σαν θεάματα… Τα εμπορεύματα, τα θεάματα, τον καταναλώνουν… καταναλώνεται από τα πράγματα… Με αυτή την έννοια, όσο περισσότερα έχει, τόσο λιγότερο είναι… Δεν ζει ως ενεργός παράγων που μετασχηματίζει τον κόσμο. Αλλά ως ανήμπορος, ανίκανος θεατής, ίσως να αποκαλεί ‘‘ευτυχία’’ αυτή την κατάσταση παθητικού θαυμασμού, και εφόσον η δουλειά είναι οδυνηρή, ίσως να επιθυμεί να είναι ‘‘ευτυχής’’, δηλαδή αδρανής όλη του τη ζωή (μια κατάσταση παρόμοια με το να γεννηθείς νεκρός)…»

Δύο επιλογές ΖΩΗ(ς) μέσα στο κτήνος

Α)Η αποδοχή της κυριαρχίας και του μοντέλου ”ζωής’‘ που επιβάλλει, καθώς και η ενσωμάτωση σε αυτό.

workconsume*Προσοχή! Το κομμάτι ”consume” σε περιορισμένα αριθμημένα κομμάτια

Β)Ο δρόμος της μεθοδικής άρνησης του υπάρχοντος και η προσπάθεια ανατροπής του.

BehLvYVCMAAIu_b

 

Πόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή σήμερα;

1 ευρώ και 40 λεπτά…

Αναδημοσίευση από το μπλογκ του Σινιάλο

Όλα ξεκίνησαν κατά τις 23:00.

Σύμφωνα με το eurospy.gr ένας 19χρονος επιβιβάστηκε στο τρόλεϊ από τη στάση του Αγίου Αντωνίου με κατεύθυνση προς Ανθούπολη. Μία στάση αργότερα μπαίνει στο τρόλεϊ ένας ελεγκτής και μέσα σε λίγα λεπτά κατευθύνεται προς τον νεαρό και του ζητά το εισιτήριο.

Όπως ανέφεραν στον ρεπόρτερ μας αυτόπτες μάρτυρες, ο νεαρός είπε ότι του έπεσε. Ο ελεγκτής άρχισε επιτακτικά να ζητά το εισιτήριό του. Τότε ο νεαρός ισχυρίστηκε ότι δεν το είχε. Η κουβέντα φούντωνε μιας και ο ελεγκτής ζητούσε με επιτακτικό ύφος το εισιτήριο από τον νεαρό λέγοντάς του ότι θα του πληρώσει πρόστιμο, όπως αναφέρουν οι αυτόπτες μάρτυρες. Λίγα λεπτά μετά λέει στον 19χρονο «Ή μου δίνεις την ταυτότητα σου ή σε πάω στο τμήμα τώρα». Ο νεαρός απαντά πως δεν την έχει μαζί του. Και συνεχίζει λέγοντας «είμαι άνεργος, αλήθεια σου λέω. Και οι γονείς μου δεν έχουν δουλειά. Είμαστε σε τραγική κατάσταση».

Σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα κάποιων εκ των επιβατών του τρόλεϊ, ελεγκτής και νεαρός άρχισαν να λογοφέρουν. Τότε επενέβη λεκτικά και ο οδηγός όπως μας είπαν αυτόπτες μάρτυρες. Η κατάσταση ξέφυγε. Οι 2 άνδρες ήρθαν στα χέρια. Ο ελεγκτής έσκισε την φανέλα που φορούσε ο 19χρονος. Οι επιβάτες άρχισαν να ωρύονται για την αντίδραση του ελεγκτή και του οδηγού. «Αφήστε το παιδί ρε. Είναι 19χρονών που να πάρει. Να σας δώσουμε εμείς το ένα ευρώ» ήταν μερικές από τις φράσεις που ειπώθηκαν. Ξαφνικά ο μεγαλόσωμος νεαρός απωθεί έναν εκ των δύο και πηδά από το τρόλεϊ που βρισκόταν εν κινήσει. Σύμφωνα με τον Πρόεδρο των εργαζομένων τρόλεϊ κύριο Νικολακόπουλο πάτησε το κόκκινο κουμπί ασφαλείας και άνοιξε την πόρτα.

Ο νεαρός πέφτει με το πρόσωπο στην άσφαλτο. «Ποτάμι» από αίμα καλύπτει το σημείο. Όλοι παγώνουν στη θέα του νεαρού που κείτεται στην άσφαλτο. Οι επιβάτες σπεύδουν να τον βοηθήσουν. Το παιδί δεν έχει σφυγμούς. Πέφτει σε κώμα. Αμέσως έντρομοι όσοι είδαν το γεγονός καλούν το 166.

Ο 19χρονος μεταφέρεται στο νοσοκομείο και τότε τα πνεύματα ανάβουν. Εν τω μεταξύ στο σημείο έχουν καταφθάσει 5 περιπολικά. Η «μάχη» φουντώνει. Επιβάτες και περαστικοί βρίζουν τον ελεγκτή ενώ ένας από τους επιβαίνοντες έρχεται στα χέρια μαζί του. Οι αστυνομικοί προσπαθούν να χωρίσουν τους δύο άνδρες. Μάταια όμως.

Το πλήθος είναι οργισμένο. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να χτυπήσουν τον ελεγκτή. Μία κοπέλα, που κάθεται στο πεζοδρόμιο σε κατάσταση «αμόκ» μη μπορώντας να πιστέψει τι συνέβη λίγα λεπτά πριν, σηκώνεται και εκσφενδονίζει ένα μπουκάλι νερό προς τον ελεγκτή λέγοντάς του «Σε ακούω τόση ώρα πάνω από το κεφάλι μου. Πήρες τη ζωή του παιδιού το καταλαβαίνεις;» Αμέσως τα αίματα ανάβουν και πάλι. Ο ελεγκτής ζητά να πάει αυτόφωρο η κοπέλα. 

Aυτός ο ελεγκτής που, όπως αποτυπώνεται στο βίντεο, όχι μόνο δεν αισθάνεται τίποτα δίπλα στο ματωμένο σώμα του 18χρονου αλλά ακάθεκτος απειλεί θεούς και δαίνομες είναι ένα πιστοποιημένο ανθρωποειδές. Η ίδια η εκ των υστέρων συμπεριφορά αμέσως μετά το κατόρθωμά του… επιβεβαιώνει και την πρότερή του μέσα στο λεωφορείο. Ένα είναι σίγουρο ότι θα επικαλεστεί: ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ. Και ένα φυσικό επακόλουθο: ότι είναι σχεδόν απίθανο να καταδικαστεί. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι όλοι οι ναζί που έφτασαν στα μεταπολεμικά δικαστήρια για τα δικά τους «κατορθώματα» ισχυρίστηκαν ΟΤΙ ΕΚΤΕΛΟΥΣΑΝ ΕΝΤΟΛΕΣ. Πόση ομοιότητα; Και μπορεί βέβαια να γίνει άμεσα αντιληπτό ότι οι καραφλοί -από μέσα κι από έξω- φασίστες του κοινοβουλίου αποτελούν την κορυφή ενός παγόβουνου που αναισθητοποιεί την κοινωνία ως καθημερινή κοινοτυπία: ο φασισμός του «κάνω τη δουλειά μου». Η μαγική φράση που σημαίνει αποποίηση των ευθυνών τόσο για την ποιότητα όσο και για τα αποτελέσματα της κάθε «δουλειάς» που έχει να κάνει ιδιαίτερα με τον κοινωνικό έλεγχο, την «δημόσια τάξη και την ασφάλεια»….